
25.5.08
Εγγραφή σε:
Σχόλια ανάρτησης (Atom)
Θαλασσοσκορπίσματα, σαν σπάει απ' τον αέρα η κορφή του κύματος, θαλασσοσταγόνες που ερωτεύτηκαν τον άνεμο και στροβιλίζονται μαζί του σε αιώνιο χορο. Και σκορπίζονται στο άπειρο. Σαν τις εμπειρίες της ζωής του καθενός. Σαν τη ζωή του καθενός. Πίτυλος.
6 σχόλια:
Είδες πώς ξεχάστηκε, Κωστή μου...
Μπράβο σου που το θυμήθηκες!
Ας είναι ελαφρύ το χώμα που τη σκεπάζει...
Αν θέλουμε να γίνουμε καλύτεροι, τέτοιους ανθρώπους δεν πρέπει να τους ξεχνάμε...
Καλησπέρα.
Τραγικό δεν είναι να την θυμόμαστε στα πεταχτά;
Το τραγικότερο είναι ότι ήδη άρχισε να αμφισβητείται η ειλικρίνεια της κατάθεσής της... Λες και τα κατέθεσε για "προσωπικό" συμφέρον. Για όλους μας τα κατέθεσε. Κι εμείς κλείνουμε τα μάτια στην πραγματικότητα του αποπολιτισμού μας κι αναζητούμε γκρίζα προσωπικά κίνητρα.
Τη γενναιότητά της, όμως, δεν μπορεί να την ξεχάσει, ούτε να την αμφισβητήσει, κανείς.
Ετσι είναι όπως τα λές Κωστή.
Δημοσίευση σχολίου