Λαογραφικά

Κάνετε κλικ στα κείμενα!

Αναμνήσεις

Λένε ότι με τ' άψυχα δεν (πρέπει να) δένεσαι.
Μολύβια, παλιά ημερολόγια, χαλασμένα ρολόγια, η πρώτη Κόντακ φωτογραφική μηχανή..., ένα σπίτι σχεδόν άχρηστα πράγματα που γεμίζουν τη χαμηλά σοφίτα-πατάρι γιατί κάτι πάντα μ' εμποδίζει να τα κλείσω στην πλαστική σακκούλα 'εκκαθάρισης' παρά τις προτροπές της συζυγάτας.
Εγώ, να πάρει η ευχή, συνδέομαι. Νοσταλγώ το πρώτο μου ποδήλατο (την περιβόητη Κατίνα, με 'κόντρα' αντί για φρένα), το πρώτο μου αυτοκίνητο (Φιατάκι 126 Personal, 140.000 δραχμές το 1977 από το ΜΙΝΙΟΝ!), το Ελικόπτερο Αλουέτ που ερωτεύτηκα κυνηγώντας τα σύννεφα και τις κορφές των κυμάτων, τα καράβια που κυβέρνησα και τους μιλούσα και μου μιλούσαν.... Κάθε τι από τα άχρηστα στο πατάρι, οι παλιές αρβύλες, η κάσκα του πιλότου, ο ξεφτισμένος επενδύτης, η σπασμένη ομπρέλα, ο λούτρινος Σνούπυ, χίλια μύρια τσιμπράγκαλα, αρνούνται να ξεφτίσουν μέσα μου ώστε να τα αποχωριστώ.
Και τώρα, πώς να αποχωριστώ το Φιεστάκι μου. Στις 27 Μαρτίου 1984, ακριβώς στα 33 μου χρόνια, μ' έπεισε ο φίλος μου ο Γιώργος δείχνοντάς το μου στη βιτρίνα της Φορντ όπου δούλευε για τον αντιπρόσωπο πατέρα του. Μα, δεν έχω λεφτά, του είπα. Πάρ' το και φύγε τώρα, μου είπε. Και πλήρωνέ το με δόσεις.
Έτσι, με τα νάυλον στα καθίσματα, έσπευσα στον έρωτα της ζωής μου 'αναβαθμισμένος' και αναβαθμίσαμε και τη φρέσκια σχέση μας παρκαρισμένοι σε σκοτεινή μάντρα ενός γιαπιού (χρήσιμα τα νάυλον...)
600.000 χιλιόμετρα, χωρίς ποτέ να δυσανασχετήσει όταν το σκαρφαλώναμε στον Αρκουδίλα της Κέρκυρας, το γκαζώναμε στους αυτοκινητόδρομους της Ιταλίας και της Γερμανίας, το ταλαιπωρούσαμε στα χώματα της Πίνδου, το φορτώναμε σαν γαϊδούρι.

Μιά σπανίως ηλιόλουστη μέρα στη ...Βαυαρία!

Στάση για κατούρημα σε Γερμανικό αυτοκινητόδρομο
(από τις τουαλέτες και τους σκουπιδοτενεκέδες, ήταν βέβαιο ότι πολλοί Έλληνες πέρασαν εκείνη την ημέρα...)

Θυμάμαι τη μέρα του γάμου μας στη Θεσσαλονίκη (τη μέρα που πήραν φωτιά οι αποθήκες καυσίμων στο Καλοχώρι), 'χτίσαμε' τα δώρα, περάσαμε τις λαμπάδες σφηνωτές πάνω από τα κεφάλια μας, πήρε η συμβία κι ένα αμπαζούρ αγκαλιά και ξεκινήσαμε για την Αθήνα. 'Εξω από τη Θήβα οι καλοι βυτιοφορείς απεργούντες είχαν κλείσει την Εθνική και οι τροχονόμοι μας έβγαλαν στα χωράφια για να πάμε στα Βριλήσσια μέσω ...Ελευσίνας. Ντραγκαντρούγκ, λοιπόν, αυτοκίνητο, σερβίτσια, οι λαμπάδες στο κεφάλι μου, το αμπαζούρ να πηγαινοέρχεται στα γόνατα της συμβίας... Ευτυχώς φτάσαμε σώοι (και τα δώρα).
Και μετά ήρθε ο γιός. Και μετά η κόρη. Καθισματάκια, βραστήρας, πάνες, ρούχα, μπιμπερό, πάντα φορτωμένο, πάντα χαρούμενο.

Ακόμα και η φαλακρή γόησσα που διακρίνεται στην αγκαλιά της μάνας της το έχει πια οδηγήσει...

Πού να φανταζόταν ο γιός ότι θα το οδηγούσε κάποτε κι αυτός... Και πού να φανταζόταν ότι θα το ερωτευόταν κι αυτός... Τα δύο τελευταία χρόνια, 24 χρόνων αυτό 22 αυτός τώρα, ήταν αχώριστοι και το κόκκινο Φιεστάκι τον πηγαινοέφερνε στη Σίνδο για τις σπουδές του και (πιθανώς) σε σκοτεινά μέρη για να ...αναβαθμίσει κι αυτός τις σχέσεις του....

Ο μπόμπιρας, όταν δεν γκομένιζε αψηφώντας και τον σκύλο φρουρό της αντιπάλου, ονειρευόταν να οδηγήσει το Φιέστα. Τότε βολευόταν και μ' αυτό:

Τα κατάφερε όμως:

600.000 χιλιόμετρα μετά, κουρασμένο και ξεθωριασμένο άρχισε να λαχανιάζει στην ανηφόρα της Καρδίας, που και που το πιάνει βήχας, τα μισά βενζινάδικα δεν έχουν πια Σούπερ μολυβδένια, (κι όσα έχουν ο Θεός να την κάνει βενζίνη...) και οι Αλογοσκούφηδες απειλούν με αντικίνητρα. Ε, καιρός για συνταξιοδότηση.
Καιρός να πούμε αντίο στο Φιεστάκι μας με ένα μεγάλο ευχαριστώ για ό,τι πρόσφερε σε όλους μας. Θα μείνουν οι ανατολές που αντικρύσαμε μαζί, τα ηλιοβασιλέματα, οι χιονιάδες και οι νεροποντές, οι άκρες του κόσμου που γυρίσαμε, η ζεστασιά της εμπιστοσύνης...
Αναμνήσεις
Ευτυχώς που αυτές δεν ...συνταξιοδοτούνται....

Και το καινούργιο ήδη γράφει τις δικές του στα κακοτράχαλα.

Απουσία

Όπως απάντησα και σε φιλικό e-mail, η ...αραίωση της διαδικτυακής μου δραστηριότητας δεν οφείλεται μόνο στο ότι το ελληνικό διαδίκτυο τείνει να εξομοιωθεί με την ελληνική 'πραγματικότητα'... της τηλεοπτικής Ελληνικής Δημοκρατίας και στην συνεπακόλουθη καταθλιπτική τάση απομονωτισμού μου στα ενδοοικογενειακά χαρούμενα πράγματα.
Εξ άλλου μπαίνω και παρακολουθώ όλους τους παλιόφιλους -και όχι μόνο- και μ' αυτούς που έχω ανταλλάξει, εδώ και τρία χρόνια, έστω και μια ηλεκτρονική καλημέρα, νοιώθω πάντοτε κοντά, παρών ή απών. :-)
Υπάρχουν, όμως, και αντικειμενικοί λόγοι για την απουσία μου.
Πρώτον, η κόρη, φοιτήτρια πλέον, άρα συνεχώς στο σπίτι..., έχει 'καταλάβει' τον υπολογιστή μου για να κάνει chatting με διάφορους/ες απανταχού της γής και για να γράφει terrabytes μουσικής στο i-pod που έφερε ο πλούσιος θείος από την Αμερική (και τώρα δεν ξέρω αν είναι ...πλούσιος με τα κανόνια που βροντούν εκεί). Έχει τον δικό της αλλά περιμένει από τον 'πληροφοριακό' αδελφό της να εγκαταστήσει το ασύρματο δίκτυο που θα αντικαταστήσει το καλώδιο που κατεβαίνει τις σκάλες και απλώνεται στο σαλόνι (και ακούμε καθημερινά τα μύρια όσα από τη συζυγάτα και μητέρα) και συνδέει τον κομπιούτερ του γιού με τον δικό μου.
Δεύτερον, ο γιός, ασκώντας τα όσα μαθαίνει στη Σχολή του, κάνει κάθε μέρα φύλο και φτερό τον Υπολογιστή του, εγκαθιστά, απεγκαθιστά, ενημερώνει, γράφει και διαγράφει και κάθε τόσο σιχτιρίζει τη μπλέ οθόνη του κοκκαλωμένου μηχανήματος που αναρωτιέται γιατί πρέπει να λειτουργεί τρία και τέσσερα λειτουργικά συστήματα ταυτοχρόνως! Και, βεβαίως, σύμφωνα με τον αλάνθαστο νόμο του Μέρφι, όταν έχω όρεξη για γράψιμο, ΤΟΤΕ θέλει αυτός να κάνει format στον δίσκο του! Όταν μου περνάει η όρεξη, και οι τρείς υπολογιστές δουλεύουν ρολόι!
Τρίτον, μετά την επανίδρυση του Κράτους, το Γενικό Λογιστήριό του πήρε μπρός και χρειάστηκε μόνο τρία χρόνια για να υπολογίσει και μου καταβάλει κάτι αναδρομικούλια, οπότε μόλις τα πήραμε:
Η Κυρά μου και Κυρία μου θυμήθηκε ότι πρέπει να βάλουμε (να βάλω, δηλαδή) ράφια, συρτάρια, παπουτσοθήκες, να κάνουμε (να κάνω δηλαδή) όλα τα μερεμέτια που εκκρεμούν από την αγορά του σπιτιού προ οκταετίας), ν'αλλάξουμε κουρτίνες, να βάψουμε (να βάψω δηλαδή) κανένα δωμάτιο, ν' αλλάξουμε (ε, ν'αλλάξει δηλαδή) τα φυτά στις γλάστρες, τα πιάτα, τα ποτήρια, καινούργιο τρίφτη για το κεφαλοτύρι και να της βάζω κάπαρη στη σαλάτα της.
Ο γιός θυμήθηκε ότι πρέπει να εκατονταπλασιάσει τη RAM του υπολογιστή του, να αναβαθμίσει το hardware και το software με διάφορα περίεργα που μου λέει σε μια άγνωστη σε μένα γλώσσα.
Η κόρη θυμήθηκε ότι χρειάζεται μπιχλιμπίδια, καινούργιο κινητό, τσάντα για το Πανεπιστήμιο (μια και στο Γυμνάσιο/Λύκειο είναι ντροπή να έχεις τσάντα...) και καινούργια ρούχα για να πάει σε όλα τα πάρτυ που οργανώνουν μέρα παρά μέρα οι κομματικές νεολαίες στα Πανεπιστήμια.
Αλλά, επίσης, ακόμα και το Fiestaκι μου θυμήθηκε ότι κλείνει 25ετία και εκλιπαρεί διασωληνωμένο από τον κάθε μπαρμπα Μήτσο να ευθανατωθεί επιτέλους.
Βεβαίως, αν τα αναδρομικά έφταναν για όλα αυτά, θα έσπευδα να δώσω μερικά και στην ταλαίπωρη Τράπεζα που μου 'δωσε το στεγαστικό, το καταναλωτικό, το συμπληρωματικό, το ξανασυμπληρωματικό κ.ο.κ, μπας και ανακάμψει η εθνική μας οικονομία, είπα να κάνω κι ένα τάμα στη Μονή ..Βατοπαιδοίου (η ορθογραφία είναι ελεγμένη, ...με 'αι' και 'οι') που δυσκολεύεται τελευταίως μετά τα τόσα που έδωσε στους ταλανιζόμενους που είχαν από τρία ...στεγαστικά δάνεια ο καθένας, αλλά, δυστυχώς, δεν φτάνουν.

Όλον αυτόν τον καιρό, λοιπόν, έχω πιάσει ρολά, πινέλα, μπλακεντντέκερ κλπ και πού και πού, στα κλεφτά, μπαίνω και διαβάζω τους φίλους μου στην μπλογκόσφαιρα. Στα ενδιάμεσα, ταΐζω και τους καινούργιους μουσαφίρηδες στην αυλίτσα και προσπαθώ να τους κάνω φίλους γιατί μας προέκυψαν πολύ φοβισμένοι.























Μόλις, όμως, βρώ χρόνο, οφείλω ένα αποχαιρετισμό στο θρυλικό μου Fiestaκι. Το δουλεύω στο μυαλό μου και ελπίζω να τον καταθέσω σύντομα.

Καλό χειμώνα!

Δυό μήνες, και βάλε, επικοινωνιακής ...αποτοξίνωσης και αποχής από TV, blogs και εφημερίδες, προσήλωση στις χαρές της οικογένειας και μόνον, ε, είπα ότι θα αποκατασταθούν οι καταθλιπτικές μου τάσεις για τα καλά.
Φτάνουν, όμως, μια-δυό μέρες επανάκαμψης στα κοινά για να ξανατσιτώσουν τα νεύρα και να γκριζάρει ο ορίζοντας της καθημερινότητας.
Καλογέροι, υπουργοί, κουμπάροι, παρακούμπαροι και μακροκοντοσυγγενείς και φίλοι το χουν ρίξει στις υπεράκτιες μπίζνες, οι μίζες πάνε σύννεφο, φωνασκούντες για τα ...δίκια τους φοροκλέφτες , η ΔΕΘ για λύπηση ως θεσμός και πανηγύρι για τα πανηγύρια, ένας πρωθυπουργός που -μου φάνηκε;- βαρέθηκε πια να είναι πρωθυπουργός, ένας αρχηγός της Καρχιμάκειας Αξιωματικής αντιπολίτευσης να προσπαθεί -ματαίως;- να ξεχάσουμε τις πράσινες ρεμούλες, ο Αλαβάνος δεν ξέρει αν πρέπει να διαμαρτυρηθεί για το φορομπήξιμο στην ακίνητη περιουσία του ή να αυτοκραχτεί για την περιουσία του μπαμπά του και τηε γυναίκας του, ο κύριος Μπόμπολας εξακολουθεί να ...μπαζώνει τον Θερμαϊκό με ορατές πια τις επιπτώσεις στην ακτογραμμή του που 'μελέτησε' καλά ο λιμενολόγος κύριος Κουτίτας, ο ατσαλάκωτος Δήμαρχος τσαλακώνεται από τις λαμογιοκαθυστερήσεις στην ανάπλαση της παραλίας και στο χτίσιμο του Νεοδημαρχειακού εξαμβλώματος, ο κρεοπώλης μου εξακολουθεί να μου πουλάει 200 γραμμάρια χαρτί στην τιμή του κρέατος και ο συμπαθής 'εκκενώσεις βόθρων ο Γιώργος' μου είπε με σεβασμό "χτες, καπετάνιε, πήρα το καινούργιο τσερόκι"...
Τα χάπια μου!!!!

Ευτυχώς που μένουν οι καλοκαιρινές αναμνήσεις. Των ερώτων μου, παλιών και νέων. Νέος, αυτός με τη Λίζα. Θαυμάστε την:

Επανιδρύοντας το κράτος

Τις τελευταίες μέρες υφίσταμαι κι εγώ τη δοκιμασία της 'δήλωσης' ακινήτου στον ...νέο Οργανισμό Κτηματολογίου ώστε, στα πλαίσια της επανίδρυσης του Κράτους(...), να αντικαταστήσει τα αναχρονιστικά Υποθηκοφυλακεία και να μπεί μια τάξη στο χάος που έχουν δημιουργήσει με την τεμπελιά τους και την αναξιοπιστία τους, χιλιάδες -φαντάζομαι- Υποθηκοφύλακες ανά την επικράτεια.
Το πρώτο ερώτημα που προκύπτει είναι 'ποιοί θα επεξεργαστούν τα υποβαλλόμενα δεδομένα και ποιοί θα επανδρώσουν τα "Κτηματολογικά Γραφεία"/πρώην Υποθηκοφυλακεία; Οι ίδιοι άχρηστοι που τα λειτουργούσαν μέχρι σήμερα;
Επειδή μερικοί ίσως και να αδικούνται από τον χαρακτηρισμό, ας απαντήσουν στο 'γιατί δεν χρησιμοποιούν τα ήδη υπάρχοντα στα Υποθηκοφυλακεία στοιχεία και να τα περάσουν ΑΥΤΟΙ στο νέο σύστημα';
Άλλα ερωτήματα:
- Αν οι τίτλοι κάποιου για ένα διαμέρισμα είναι αδιαμφισβήτητοι με βάση τα υπάρχοντα στο Υποθηκοφυλακείο στοιχεία, γιατί να τρέχει να ξαναδηλώνει τα ίδια στο κράτος;
- Τι θα αλλάξει με τη νέα εγγραφή από τις υφιστάμενες διαφορές και αμφισβητήσεις σε οποιοδήποτε ακίνητο; Η επαπειλούμενη 'αδυναμία μεταπώλησης ή μεταβίβασης' δεν ισχύει και σήμερα για τα 'μη καθαρά' ακίνητα;

Κάποιος δεν πρέπει να μου απαντήσει γιατί παίρνω το πιστοποιητικό μεταβίβασης ΕΓΩ από το Υποθηκοφυλακείο για να το ΜΕΤΑΦΕΡΩ στο Κτηματολόγιο; Και καλά, ας εργαστω εγώ γιατί αυτοί που πληρώνονται για να εργάζονται κάθονται. Αλλά, αντί να πληρωθώ για την καταναγκαστική εργασία μου, καλούμαι -με την απειλή της απώλειας των δικαιωμάτων μου σε ένα τριάρι- να τους πληρώσω κιόλας...!!!

Κύριε Σουφλιά, το ΠΑΣΟΚ είχε αρκετούς πορτοφολάδες που μου τα 'παιρναν χωρίς να το καταλάβω. Εσείς δεν έχετε πορτοφολάδες. Έχετε ένοπλους ληστές που με απειλούν και μου ΑΡΠΑΖΟΥΝ -πέρα από τα λεφτά- και την αξιοπρέπειά μου και κάθε ελπίδα μου ότι κάτι μπορεί να αλλάξει σ' αυτόν τον τόπο.

Δεν έχω άλλο τρόπο αντίδρασης από το να εκτονώνω τον θυμό μου εδώ και απέχοντας από κάθε θεσμική διαδικασία όπως οι εκλογές που έχετε -παρέα με το υπόλοιπο πολιτικό σύστημα- ξεφτιλίσει τελείως. Να χαίρεστε τη δημοκρατία σας. Και αυτούς που σας βλέπουν ως ...μελλοντικό Πρόεδρο όλων των Ελλήνων. Τους υπαλλήλους που κάθονται δηλαδή.