Καλές γιορτές!

http://elfyourself.jibjab.com/view/gmGMXiD9V9lft7Bc

Περί Αχρείων

Έτσι ήταν η ακτογραμμή πριν αρχίσει η επέκταση του διαδρόμου που φαίνεται πάνω δεξιά. Ευθεία, με πλάτος της παραλίας από 20 έως και 40 μέτρα άμμου.
Στις 12 Σεπτεμβρίου 2008, (φωτογραφία Πάνου Ζέρβα), τα τοπογραφικά κολωνάκια που ο 'ανάδοχος' τοποθέτησε περίπου στη μέση της αμμώδους παραλίας, βρίσκονται μέσα στο νερό,
γεγονός που αποδεικνύει ότι 'εξαφανίστηκαν' δέκα, τουλάχιστον, μέτρα παραλίας. Προσέξτε το μαύρο βραχάκι στο βάθος, κολλητά στην ακτή.
Στις 10 Αυγούστου 2009, (φωτογραφία Πάνου Ζέρβα),
το βραχάκι ...απομακρύνθηκε από την ακτή και τα πασαλάκια παραμπήκαν στη θάλασσα...
Σήμερα, 14 Νοεμβρίου 2009, (φωτογραφία δική μου),
το βραχάκι, όπως και τα κολωνάκια ...ανοίγονται στη θάλασσα και η παραλία εξακολουθεί να 'στενεύει'. Το ίδιο και η παραλία σε όλο το μήκος της προς την Περαίαπου -κάποτε- ήταν και ΕΥΘΕΙΑ!
Η περίφημη (μη) Μελέτη Περιβαλλοντικών Επιπτώσεων του έργου προέβλεπε την αντιμετώπιση των επιπτώσεων (διαβρώσεων) επί της ακτογραμμής "άμα τη εμφανίσει"!
Αντί, όμως, να ασχολούνται με την καταφανή πια επερχόμενη καταστροφή, η διακομματική τύφλα στα εργολαβικά συμφέροντα, δεν επιτρέπει στους 'αρμόδιους' και στους μονόφθαλμους ταγούς της θεότυφλης Δικαιοσύνης και ...Λιμενοπροστασίας μας να αναρωτηθούν
"τι πλοίο είναι αυτό που έχει αγκυροβολήσει στο έργο και τι δουλειά έχει με αυτό;"
Επειδή το πλοίο αυτό είναι πλοίο αμμοληψίας από τον βυθό, θα ρωτήσει κανείς από πού 'ρουφάει' άμμο, με ποιά Μελέτη επιπτώσεων, με ποιανού άδεια και σε τι ποσότητες;
Να ρωτήσω τον ...Μαγκριώτη;
Να ρωτήσω την υποτακτική κυρία Σοϊλεμετζίδου (Διευθύντρια Δημόσιων Έργων Βορ.Ελλάδος του ΚουφουΥπεχωδε);
Να ρωτήσω τον ...μελετητή καθηγητή κύριο Κουτίτα ή τον συνάδελφό του Πρύτανη του Μετσόβειου κύριο Μουτζούρη που με 'μαθηματικά μοντέλα' έλεγαν σε μας τους αμόρφωτους ότι δεν θα επηρεαστεί η ακτογραμμή;
Να ρωτήσω κάποιον κύριο Νικολαϊδη της ΥΠΑ που χλεύαζε και λοιδoρούσε τον Πάνο Ζέρβα τρία χρόνια πριν για τις αντιδράσεις μας;
Να ρωτήσω τη θεία μου την Αμιρσούδα, δηλαδή τον Οργανισμό Διαχείρισης του Θερμαϊκού (μη χέσω);
Να ρωτήσω τον φίλο του τέως ΥΠΕΧΩΔΕ Δήμαρχο Θερμαϊκού, γιατρό κύριο Αλεξανδρή που κάνει τον ανήξερο;
Να ρωτήσω τον δικό μας Δήμαρχο Μίκρας κύριο Γκουστίλη (γιατί κι ο Δήμος μας φτάνει μέχρι εκεί...);
Ούτε μια εφημερίδα, ούτε ένα ραδιόφωνο, ούτε καν αυτοί οι μάγκες που αυτοκαμαρώνουν ότι 'ελέγχουν την εξουσία' έχουν αναρωτηθεί 'μπας και;'.
Και μετά μου λέει ο Πάγκαλος ότι είμαι ΑΧΡΕΙΟΣ (άχρηστος)που δεν πάω να ψηφίσω.
Οι χρήσιμοι ρε παιδιά, πού είναι και τι κάνουν;

Ανάσα ποίησης

Κόντρα στον ...θόρυβο των αλαλαζόντων κυμβάλων

Κλειστόν λόγω ...ληστείας

Μπορεί και λόγω ανδρικής ...κλιμακτήριας (αν και δεν υπάρχουν ...'κλινικά' συμπτώματα...).

Η πολύμηνη απουσία είναι απόρροια του θυμού που νοιώθω συνεχώς με αυτά που συμβαίνουν γύρω μου. Ταλαιπωρημένος για καιρό από τους Μόνιμους Δημόσιους 'λειτουργούς' για την περαίωση ελάχιστων εκκρεμμοτήτων που άφησε πίσω της η μάνα κλείνοντας τον κύκλο της, φαίνονταν χλεύη και λοιδωρία μου τα παχιά προεκλογικά λόγια ένθεν και ένθεν, άλλο τόσο τα μετεκλογικά, και αναρωτιέμαι αν όσοι ψηφίζουν, μπλέ ή πράσινα, έχουν καταλάβει ότι διαχρονικά κυβερνούν οι ίδιοι και ίδιοι "υπηρεσιακοί παράγοντες" που τους βλέπουμε να αποχαιρετούν -πάντοτε κάργα συγκινημένοι- τον κάθε Υπουργό κατά την παράδοση του Υπουργείου του και να χειροκροτούν τον νέο γονυκλινείς για να τον κάνουν να πιστέψει ότι αυτός θα κάνει κουμάντο...
Οι κυβερνήσεις πέφτουνε αλλά το Κράτος μένει. Με Μόνιμους Δημόσιους Υπάλληλους, αμόρφωτους, συμπλεγματικούς, δικτατορίσκους της καρέκλας τους, μινιατούρες Καραγκιόζηδων με δοτή εξουσία που δεν μπορούν να δουν πέρα από την υγρή μύτη τους.
Οι σπάνιες εξαιρέσεις, απλά επιβεβαιώνουν τον Κανόνα.

Από την άλλη, ένας πολύ όμορφος κόσμος -όπως τον γνώρισα εγώ πριν τέσσερα χρόνια-, αυτός των διαδικτυακών ημερολογίων, πολύ γρήγορα κατέληξε σε καρικατούρα της καθημερινότητας όπου η βία του θράσους, των υπόγειων διαδρομών, της μαγκιάς, της ανώνυμης 'εξουσίας', της αμορφωσιάς και του κιτς, βρωμίζουν τον ιστοτόπο μας με κάθε λογής χωματερές.
Το καταφέραμε κι αυτό.

Και πώς να μη το καταφέρουμε;
Το επίπεδο της Δημόσιας Διοίκησης είναι τέτοιο που, μια ΜΗ εκκλησία (ανύπαρκτη 'διαδικαστικά' κατά τους κανόνες 'χρισμού' της ως εκκλησίας) που κρίθηκε οριστικά κατεδαφιστέα από τους σειμούς του 1978(!!!), παραμένει στο ένα ρεύμα του τριών λωρίδων δρόμου Περαίας-Θεσσαλονίκης και ούτε ένας 'δημόσιος λειτουργός' τολμάει επί 30 χρόνια να στείλει μια μπουλντόζα για να επιβεβαιώσει ότι το κράτος λειτουργεί...

Το επίπεδο της δημόσιας Παιδείας -της 'δια βίου Μάθησης' κατά το νεοΠΑΣΟΚ- πότε και πώς θα αρχίσει να παράγει πολίτες που δεν θα τους εκφράζει αυτό το κατασκεύασμα;
Και δεν εννοώ την 'αισθητική' του 'μνημείου' (αν και απορώ: Υπάρχει κανείς ικανοποιημένος από το 'αποτέλεσμα΄;).
Αλλά, όλα όσα κρύβονται πίσω από την όποια προσωπολατρεία.
Κι αν, για την κατασκευή του τηρήθηκαν όλες οι προβλεπόμενες διαδικασίες (αποφάσεις Δημοτικού Συμβουλίου, μελέτη, αρχιτεκτονικός διαγωνισμός, παραχώρηση δημόσιου χώρου, διαγωνισμός ανάθεσης έργου κλπ), τότε πρέπει ΟΛΟΙ να πάμε για φούντο.
Κι άντε τώρα να κρίνω και την αισθητική παρέμβαση στη γειτονιά μου...
Μπροστά στο ...μεγαλείο του μνημείου για τον βάρδο -ημίθεο- Στέλιο, την ...αφαιρετική άποψη του νεοέλληνα που έστησε αυτό το καλλιτέχνημα μάλλον θετική τη βρίσκω...

Αυτή η ασχήμια και η κακογουστιά δεν είναι μόνο θέμα αισθητικής. Αντικατοπτρίζει την εικόνα της κοινωνίας που η γενιά μου παραδίδει στους νεότερους. Μιας κοινωνίας χωρίς καλλιέργεια, αποπολιτισμένης, μιας κοινωνίας που δεν μπορεί να ορίσει τις έννοιες της Δημοκρατίας, του Πολιτισμού, μιας κοινωνίας του απόλυτου φασιστικού 'εγώ' των δέκα εκατομμυρίων πρωθυπουργών, των συνθημάτων και των βαρύγδουπων κενών.

Στην ηλικία μου, δεν βλέπω να προλαβαίνω ν' απολαύσω το ...φώς στο βάθος του τούνελ. Ούτε το ...μετρό της Θεσσαλονίκης μάλλον.
Νοιώθω σαν κάποιος να μου 'χει κλέψει το πορτοφόλι από την κωλότσεπη. Και, πάει στο διάολο, ποτέ δεν είχε τόσα χρήματα για να τα λυπηθώ. Αλλά, ήταν γεμάτο ελπίδες και όνειρα. Και μου τις ληστέψανε.

Με επιδότηση ελπίδων από τα παιδιά μου ζω πια, με επιδότηση ονείρων από τη Νανά μου, και πιστός αναγνώστης της παλιοπαρέας που δημιουργήθηκε στα τέσσερα χρόνια της λειτουργίας αυτού του blog. Ευτυχώς που υπάρχουν κι αυτοί.
Ξαναμπαίνω στο καβούκι μου.

Καλό καλοκαίρι