Καλό χειμώνα!

Δυό μήνες, και βάλε, επικοινωνιακής ...αποτοξίνωσης και αποχής από TV, blogs και εφημερίδες, προσήλωση στις χαρές της οικογένειας και μόνον, ε, είπα ότι θα αποκατασταθούν οι καταθλιπτικές μου τάσεις για τα καλά.
Φτάνουν, όμως, μια-δυό μέρες επανάκαμψης στα κοινά για να ξανατσιτώσουν τα νεύρα και να γκριζάρει ο ορίζοντας της καθημερινότητας.
Καλογέροι, υπουργοί, κουμπάροι, παρακούμπαροι και μακροκοντοσυγγενείς και φίλοι το χουν ρίξει στις υπεράκτιες μπίζνες, οι μίζες πάνε σύννεφο, φωνασκούντες για τα ...δίκια τους φοροκλέφτες , η ΔΕΘ για λύπηση ως θεσμός και πανηγύρι για τα πανηγύρια, ένας πρωθυπουργός που -μου φάνηκε;- βαρέθηκε πια να είναι πρωθυπουργός, ένας αρχηγός της Καρχιμάκειας Αξιωματικής αντιπολίτευσης να προσπαθεί -ματαίως;- να ξεχάσουμε τις πράσινες ρεμούλες, ο Αλαβάνος δεν ξέρει αν πρέπει να διαμαρτυρηθεί για το φορομπήξιμο στην ακίνητη περιουσία του ή να αυτοκραχτεί για την περιουσία του μπαμπά του και τηε γυναίκας του, ο κύριος Μπόμπολας εξακολουθεί να ...μπαζώνει τον Θερμαϊκό με ορατές πια τις επιπτώσεις στην ακτογραμμή του που 'μελέτησε' καλά ο λιμενολόγος κύριος Κουτίτας, ο ατσαλάκωτος Δήμαρχος τσαλακώνεται από τις λαμογιοκαθυστερήσεις στην ανάπλαση της παραλίας και στο χτίσιμο του Νεοδημαρχειακού εξαμβλώματος, ο κρεοπώλης μου εξακολουθεί να μου πουλάει 200 γραμμάρια χαρτί στην τιμή του κρέατος και ο συμπαθής 'εκκενώσεις βόθρων ο Γιώργος' μου είπε με σεβασμό "χτες, καπετάνιε, πήρα το καινούργιο τσερόκι"...
Τα χάπια μου!!!!

Ευτυχώς που μένουν οι καλοκαιρινές αναμνήσεις. Των ερώτων μου, παλιών και νέων. Νέος, αυτός με τη Λίζα. Θαυμάστε την:

Επανιδρύοντας το κράτος

Τις τελευταίες μέρες υφίσταμαι κι εγώ τη δοκιμασία της 'δήλωσης' ακινήτου στον ...νέο Οργανισμό Κτηματολογίου ώστε, στα πλαίσια της επανίδρυσης του Κράτους(...), να αντικαταστήσει τα αναχρονιστικά Υποθηκοφυλακεία και να μπεί μια τάξη στο χάος που έχουν δημιουργήσει με την τεμπελιά τους και την αναξιοπιστία τους, χιλιάδες -φαντάζομαι- Υποθηκοφύλακες ανά την επικράτεια.
Το πρώτο ερώτημα που προκύπτει είναι 'ποιοί θα επεξεργαστούν τα υποβαλλόμενα δεδομένα και ποιοί θα επανδρώσουν τα "Κτηματολογικά Γραφεία"/πρώην Υποθηκοφυλακεία; Οι ίδιοι άχρηστοι που τα λειτουργούσαν μέχρι σήμερα;
Επειδή μερικοί ίσως και να αδικούνται από τον χαρακτηρισμό, ας απαντήσουν στο 'γιατί δεν χρησιμοποιούν τα ήδη υπάρχοντα στα Υποθηκοφυλακεία στοιχεία και να τα περάσουν ΑΥΤΟΙ στο νέο σύστημα';
Άλλα ερωτήματα:
- Αν οι τίτλοι κάποιου για ένα διαμέρισμα είναι αδιαμφισβήτητοι με βάση τα υπάρχοντα στο Υποθηκοφυλακείο στοιχεία, γιατί να τρέχει να ξαναδηλώνει τα ίδια στο κράτος;
- Τι θα αλλάξει με τη νέα εγγραφή από τις υφιστάμενες διαφορές και αμφισβητήσεις σε οποιοδήποτε ακίνητο; Η επαπειλούμενη 'αδυναμία μεταπώλησης ή μεταβίβασης' δεν ισχύει και σήμερα για τα 'μη καθαρά' ακίνητα;

Κάποιος δεν πρέπει να μου απαντήσει γιατί παίρνω το πιστοποιητικό μεταβίβασης ΕΓΩ από το Υποθηκοφυλακείο για να το ΜΕΤΑΦΕΡΩ στο Κτηματολόγιο; Και καλά, ας εργαστω εγώ γιατί αυτοί που πληρώνονται για να εργάζονται κάθονται. Αλλά, αντί να πληρωθώ για την καταναγκαστική εργασία μου, καλούμαι -με την απειλή της απώλειας των δικαιωμάτων μου σε ένα τριάρι- να τους πληρώσω κιόλας...!!!

Κύριε Σουφλιά, το ΠΑΣΟΚ είχε αρκετούς πορτοφολάδες που μου τα 'παιρναν χωρίς να το καταλάβω. Εσείς δεν έχετε πορτοφολάδες. Έχετε ένοπλους ληστές που με απειλούν και μου ΑΡΠΑΖΟΥΝ -πέρα από τα λεφτά- και την αξιοπρέπειά μου και κάθε ελπίδα μου ότι κάτι μπορεί να αλλάξει σ' αυτόν τον τόπο.

Δεν έχω άλλο τρόπο αντίδρασης από το να εκτονώνω τον θυμό μου εδώ και απέχοντας από κάθε θεσμική διαδικασία όπως οι εκλογές που έχετε -παρέα με το υπόλοιπο πολιτικό σύστημα- ξεφτιλίσει τελείως. Να χαίρεστε τη δημοκρατία σας. Και αυτούς που σας βλέπουν ως ...μελλοντικό Πρόεδρο όλων των Ελλήνων. Τους υπαλλήλους που κάθονται δηλαδή.

Πέρα από τον ορίζοντα

Συχνά, όταν κάποιος προσπαθεί να δώσει ευρύτερες διαστάσεις στην ανάλυση των λεγόμενων 'εθνικών' θεμάτων, αντιμετωπίζει την κριτική από πολλούς. Π.χ. όταν αναφέρεται ότι το "Μακεδονικό" δεν είναι μόνο θέμα θεωρητικό, ιδεοληπτικό, εθνικιστικό και διμερές αλλά ενταγμένο σε πολύπλοκες γεωστρατηγικές 'διεργασίες', η ενστικτώδης αντίδραση σχολιαστών, νέων στην πλειονότητα, είναι να κατατάξουν τον αναφέροντα στη συντηρητική γενιά των παγκοσμιοσυνωμοσιολογούντων που δηλητηριάζουν κάθε προσπάθεια προώθησης των ιδανικών της πανανθρώπινης ειρήνης και ευημερίας.
Δε λέω, όλοι μας αυτό πρέπει να επιδιώκουμε. Αλλά βαδίζοντας στον δρόμο της πραγματικότητας και όχι ...στα σύννεφα. Αν δεν κοιτάζουμε κατάμματα την πραγματικότητα, δεν μπορούμε και να αντιμετωπίσουμε αποτελεσματικά τα εμπόδια στη ρομαντική πορεία μας.

Το 'Μακεδονικό' ζήτημα, για παράδειγμα, έχει καταγραφεί, αναλυθεί, και σχολιαστεί σε κάθε πτυχή του με άπειρα κείμενα και σχόλια.
Πολύ λίγα αναδεικνύουν και την οικονομική/γεωστρατηγική διάστασή του, αγνοώντας(;) ότι τα Βαλκάνια είναι 'αποθήκη' πρώτων υλών προς εκμετάλλευση. Λίγοι είναι φαίνεται αυτοί που γνωρίζουν ότι εκτός από 'πετρέλαιο', τα Βαλκάνια διαθέτουν αποθέματα χρυσού, ουρανίου, νικελίου και άλλων 'απαραίτητων' μεταλλευμάτων. Συμπτωματικά, και στις πιο 'ευαίσθητες' περιοχές μας. Ήπειρος, Μακεδονία, Θράκη.
Πριν σπεύσει κάποιος καλόπιστος να με κατατάξει στους συνωμοσιολογούντες, στρατοκράτες, ας ρίξει μια ματιά εδώ στην ιστοσελίδα της ακτιβιστικής οργάνωσης Toward Freedom για να πάρει μια ιδέα του πώς διαμορφώνονται οι ισορροπίες (μάλλον ανισορροπίες) στις διάφορες περιοχές του κόσμου.

Ο θόρυβος του τρυπούσε τ' αυτιά.
Οι ωτοασπίδες περασμένες στο λαιμό του, δεν τις μπορούσε κι ας έλεγε ο εργοδηγός ότι έπρεπε να τις φοράει.
Κάτι για "ντεσιμπέλ" του έλεγε, που "αν τα περάσεις, κουφαίνεσαι".
Αλλά, με τα διαόλια αυτά στ' αυτιά, ένοιωθε μόνος. Παρατηρητής του εαυτού του, δε συμμετείχε σ' ό,τι έκανε. Σα πεθαμένος ζωντανός.
Το ηλεκτροματσάκονο έσκαβε τα στρώματα της μπογιάς, έγδερνε τη λαμαρίνα και πέταγε τη σκουριά αναμμένη σε χιλιάδες σπίθες που άλλες έσβηναν στον αέρα κι οι πολλές απάνω του.
Τα γυαλιά "εργασίας" σηκωμένα στο μέτωπο, να του το σφίγγουν τόσο που ο μπόμπιρας το βράδυ τον ρωτούσε "μπαμπά γιατί έχεις τέσσερα μάτια;"
Ούτε αυτά τα μπορούσε, ούτε "τα εγκαύματα στον αμφιβληστροειδή" που τσαμπουνούσε ο εργοδηγός καταλάβαινε.
Τις λίγες φορές που τα κατέβασε στα μάτια, νόμιζε ότι τα χέρια που έβλεπε να δουλεύουν ήταν αλλουνού. Δεν ήταν τα δικά του.
Γεμάτα στίγματα από τις σπίθες, ουλές απ' το ξεστράτισμα του ματσακονιού και της τραγάνας που ξεκόλλαγε απ' τη λαμαρίνα και κόλλαγε πάνω τους.
"Φοράτε γάντια", τους έλεγε ο εργοδηγός, "θα χάσετε κανα χέρι", αλλά αυτός τα 'χε στην κωλότσεπη της φόρμας, πώς να δουλέψεις με δαύτα, πώς να νοιώσεις το σίδερο, πώς να μιλήσεις στο εργαλείο...
Έκανε ένα βήμα στο πλάι.
Η σκαλωσιά, τριάντα μέτρα ψηλή, και το μαδέρι γέρικο, γεμάτο ξύσματα και σκουριές.
Πατούσε γερά, χρόνια τώρα έκανε τον ακροβάτη.
Το δίχτυ ασφαλείας είναι ακριβό για το αφεντικό. Κι η ζώνη ασφαλείας είναι μπελάς για τον εργάτη. Λείπουν και τα δυό.
Έδεσε το ματσακόνι στη τριχιά και φώναξε "πάρ' το απάνω ρε και ρίξε το κανόνι".
Το "κανόνι" ξέρναγε την μαύρη άμμο με πίεση και καθάριζε τους πόρους του σίδερου.
Δεν είναι άμμος, μέταλλο είναι κι αυτή σε σκόνη, σκόνη που έμπαινε παντού, γυάλιζε τη λαμαρίνα και μαύριζε όλο το γύρω.
"Να φοράτε τη μάσκα" έλεγε ο εργοδηγός, "η άμμος κάθεται στα πλεμόνια και θα φτύνετε αίμα".
Και πώς αναπνέουν ρε εργοδηγέ, κατακαλόκαιρο, να ψήνεις αυγά στο σίδερο, με το φίμωτρο στη μούρη;
Γλύστρησε στο παλιό μαδέρι. Ούτε που κοίταξε κάτω, "αν κοιτάξεις, χάθηκες" του 'χε πεί ένας παλιότερος, βλαστήμησε τις άβολες μπότες και τον εργοδηγό που του τις έδωσε "για να μη γλυστράς", κρατήθηκε.
Η μπουρού από πάνω βάρεσε διάλειμμα.
Σκαρφάλωσε την ανεμόσκαλα, το μυαλό στο μεροκάματο, να λες φχαριστώ που το 'χεις.
Πάτησε στο ντεκ και άραξε στη σκιά δίπλα στη μπίγα.
Άνοιξε το μπουκάλι, γύρισε μια γουλιά νερό στο στόμα του κι έφτυσε αρμύρα, μπογιά, σκουριά και άμμο.
Το κολατσιό στην καραβάνα απ' τον στρατό νόστιμο σαν την κυρά του.
"Να πάς στο καλό" τού 'λεγε κάθε μέρα, χωρίς να τον κοιτά στα μάτια για να μη δεί την ανησυχία της.
Λες και μπορούσε να τον ξεγελάσει...
Αχ, ρε κυρά, για σένα προσέχω. Και για τον μπόμπιρα. Για τα όνειρά μας.
Τράβηξε απ' την τσέπη το τσαλακωμένο πακέτο. Ώρα για το πιό γλυκό τσιγάρο, σκέφτηκε.
Στη δεύτερη ρουφηξιά, η μπουρού βάρεσε "επανάληψη".
Το κράτησε στα δάχτυλά του, πίεσε την κάφτρα να πέσει και το ξανάβαλε , κολοβό, στο πακέτο.
Πατούσε την κάφτρα να σβήσει, σαν άκουσε τον εργοδηγό να του λέει " κόφ' το το ρημάδι, μια μέρα αυτό θα σε σκοτώσει".
Πέρασε το πόδι του στην κουπαστή και άδραξε την ανεμόσκαλα. Κοίταξε το μαδέρι που τον περίμενε στην άκρη του χάους πηγαίνοντας πέρα δώθε και δε βάσταξε.
Άει γαμήσου μάστορα, του φώναξε....

Repost (Ημίαιμος 14-2-2006)
Δεν βρήκα τι άλλο να πω γι αυτούς που χάθηκαν στο Πέραμα...

Διάλειμμα

Το μπλογκ ....ξεκουράζεται.

Η κόρη πήγε πολύ καλά στις Πανελλήνιες και περνάει στο ΑΠΘ σε πολλές Σχολές της Θεωρητικής κατεύθυνσης. Ο ορίζοντας πλατύς για ό,τι διαλέξει. Το ίδιο και το χαμόγελό της, :-)