Κρίση

Για να πω την αλήθεια, μια και οι μάλλον πολυπρωτοβάθμιες οικονομικές γνώσεις μου, όπως και οι μαθηματικές, δεν βοηθούν ιδιαίτερα, διαισθάνομαι, παρά καταλαβαίνω, ότι η παγκόσμια οικονομική κρίση οφείλεται βασικά στη διακίνηση αεριτζίδικου χρήματος -χωρίς αντίκρυσμα, δηλαδή- σε τεράστιες ποσότητες. Από εκεί και πέρα υπάρχουν πολλοί αρμοδιότεροι, και κατάλληλα σπουδαγμένοι, από εμένα για να αναλύσουν, προσδιορίσουν και προσπαθήσουν να επιλύσουν το πρόβλημα.
Αυτό που με προβληματίζει είναι η προσπάθεια του ελληνικού πολιτικού συστήματος στο σύνολό του να 'σπεκουλάρει' κατά το δοκούν του καθενός κομματικού συμφέροντος προτείνοντας γενικά τα ίδια με φραστικές παραλλαγές, επιμένοντας παράλληλα να ασχολείται με τη Μονή Βατοπαιδοίου (η ορθογραφία, είπαμε και παλιότερα, σωστή και το Μονή με προφορά Κοζανίτικη) και με τις απανωτές εκλογές-δημοσκοπήσεις για το ποιός είναι καταλληλότερος για πρωθυπουργός.
Επειδή στις 963 δημοσκοπήσεις των τελευταίων τριών μηνών, ουδέποτε ερωτήθηκα κι εγώ να πω τη γνώμη μου, αναγκάζομαι να την καταθέσω εδώ.
Λοιπόν, προσωπικά, καταλληλότερος πρωθυπουργός εκτιμώ ότι θα ήταν αυτός που θα διέτασσε τους υπουργούς του να δημοσιεύσουν και να δικαιολογήσουν:
-Όλα τα προνόμια όλων των κλάδων της κοινωνίας ονομαστικά, πέρα από συλλογικές συμβάσεις και επίσημα μισθολόγια. (μαϊμού υπερωρίες, μαϊμού 'εκτός έδρας', επιδόματα συμμετοχής σε Συμβούλια και Επιτροπές, 'διαιτητικά δικαιώματα', επιδόματα ευθύνης, απαλλαγή φόρων, απαλλαγή εξόδων μετακίνησης, διάθεση κρατικών αυτοκινήτων κλπ).
-Πόσοι, και ονομαστικά, δημόσιοι υπάλληλοι είναι 'αποσπασμένοι' σε θέσεις άσχετες με τα τυπικά προσόντα με τα οποία προσλήφθηκαν στο δημόσιο (π.χ. πόσοι εκπαιδευτικοί διεκπεραιώνουν ρουσφέτια αποσπασμένοι σε βουλευτικά γραφεία, πόσες καθαρίστριες είναι σε διοικητικές θέσεις και και) και αν πληρώνονται σύμφωνα με αυτά ή σύμφωνα με τα προσόντα που απαιτούνται για να σηκώνουν το τηλέφωνο...
-Από ποιούς και γιατί 'χρηματοδοτούνται' τα διάφορα κλαδικά Ταμεία. Έτσι, πιθανώς να κατανοήσω γιατί πληρώνω τα Ταμεία των δικηγόρων και των Δικαστών σε κάθε νομική πράξη (αυτοί δεν παίρνουν μισθό ή αμειβή ώστε να τους γίνονται κρατήσεις από αυτά;). Γιατί πληρώνω τον ΟΓΑ, γιατί πληρώνω το Ταμείο των αυτοκινητιστών, γιατί πληρώνω το Ταμείο των Μηχανικών, γιατί πληρώνω το Ταμείο των δημοσιογράφων αγοράζοντας εφημερίδα (ούτε αυτοί παίρνουν μισθό; ούτε ο ...Χατζηνικολάου;), γιατί πληρώνω και το ρεύμα του μακροσυγγενή μου συνταξιούχου διοικητικού της ΔΕΗ, γιατί επιμερίζομαι το κόστος από τη δωρεάν αεροπορική μετακίνηση του υπάλληλου της Ολυμπιακής, γιατί πληρώνω ΕΡΤ χωρίς να τη βλέπω.
-Ποιοί είναι οι ιδιοκτήτες των CAYEN και παρόμοιων οχημάτων, όπως και των διάφορων 'ανακτόρων' στα πολυτελή -και όχι μόνο- προάστεια.
-Κατάλογο όλων των offshore εταιρειών που δραστηριοποιούνται στην Ελλάδα με το μετοχολόγιό τους και τα φορολογικά προνόμιά τους. Το ίδιο με τις Α.Ε., Ο.Ε., ΕΠΕ κλπ.
και, τελικά,
-γιατί ο συμπαθής βοθρατζής μου δεν μειώνει το, χωρίς απόδειξη, αντίτιμο για την ...αναρρόφηση που είχε αυξήσει όταν αυξήθηκε και το πετρέλαιο, τώρα που το πετρέλαιο είναι τζάμπα;;

Μπας και συνειδητοποιήσουμε ότι τελικά μάλλον ακατάλληλοι είμαστε εμείς για να διαλέξουμε τον καταλληλότερο, βολεμένοι στα αόρατα 'κεκτημένα' και αγωνιζόμενοι στο πώς θα αυγατίσουμε μόνο τα δικά μας...

Ζητάω πολλά;


-

Επετειακά

Ο Ναύαρχος Ν.Παππάς, έστειλε στα ΜΜΕ μια δήλωση που αφορά στους γιορτασμούς των επετείων.
Η δήλωση αυτή αναρτήθηκε και στο Press.gr και προκάλεσε ...ποικίλες αντιδράσεις σχολιαστών.
Προσωπικά, συμφωνώ και την προσυπογράφω.

---------------

"35 χρόνια μετά την εξέγερση του Πολυτεχνείου αισθάνομαι την ανάγκη να καταθέσω κάποιες σκέψεις και αισθήματα που έχουν σχέση με το τότε και το σήμερα.

Την εξέγερση των νέων στο Πολυτεχνείο το 1973 πρέπει να τη θυμόμαστε και να την τιμούμε, όπως πρέπει να θυμόμαστε και να τιμούμε κάθε αγώνα για το σύνολο της κοινωνίας μας.

Δυστυχώς, στην εποχή του ατομισμού και της προσωπικής προβολής, όλοι οι αγώνες για το κοινό καλό είτε παραποιούνται και χρησιμοποιούνται κατά το ματαιόδοξο δοκούν του καθενός, είτε λησμονούνται αν δεν μπορούν να χρησιμοποιηθούν ανάλογα.

Έτσι, παραποιείται και εκφυλίζεται συστηματικά η εξέγερση του Πολυτεχνείου, ‘λησμονείται’ η εξέγερση της Νομικής, λησμονείται και το Κίνημα του Ναυτικού.Οι τρείς σημαντικότεροι σταθμοί της αντιδικτατορικής δράσης που οδήγησαν στην πτώση της χούντας.

Η εξέγερση κατά της χούντας στη Νομική Σχολή ήταν η θρυαλλίδα που ενεργοποίησε την απόφαση εκτέλεσης του σχεδιασμένου Κινήματος του Ναυτικού και το Κίνημα του Ναυτικού αναζωπύρωσε τη λαϊκή εξέγερση με αποκορύφωμα το Πολυτεχνείο.

Πέρα από την αλληλεπίδραση των ενεργειών, αυτές είχαν και ένα κοινό παρονομαστή, πολύ ‘ενοχλητικό’ για όσους θέλουν να τις εκμεταλλευτούν ‘πολιτικά’. Ήταν αυθόρμητες και ανεξάρτητες κομματικών καθοδηγήσεων και μηχανισμών.

Στη σημερινή εποχή του ‘αμύνεσθαι περί …Πάρτης, τοις κείνων …χρήμασι πειθόμενοι’, η εξέγερση της Νομικής, το Κίνημα του Ναυτικού και η εξέγερση του Πολυτεχνείου θα πρέπει να προβάλλονται στις διαστάσεις τους που δείχνουν την αποτελεσματικότητα των αγώνων υπέρ του συνόλου, τον αγώνα των λίγων υπέρ των πολλών, χωρίς κομματικές και κλαδικές περιχαρακώσεις.

Οι εκδηλώσεις για το Πολυτεχνείο έχουν εκφυλιστεί τόσο από την τυποποίησή τους όσο και από την υπερεκμετάλλευση, τόσο εκ μέρους του πολιτικού συστήματος, όσο και από τα στοιχεία εκείνα που βρίσκουν ευκαιρία δημόσιας προβολής της κουκουλοφόρου καταστρεπτικής δράσης τους.

Το Κίνημα του Ναυτικού, γιορτάζεται κάθε χρόνο με μια λιτή και μη προβεβλημένη εκδήλωση επί του Αντιτορπιλικού ΒΕΛΟΣ στο Φάληρο, εν πολλοίς μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας.

Η εξέγερση της Νομικής βυθίστηκε στη λήθη.

Αν θέλουμε, ως κοινωνία, να παιδεύουμε τους επερχόμενους, να βγάζουμε σωστά συμπεράσματα να παραδειγματιζόμαστε και να τιμούμε τους ανθρώπους που ‘αμύνονταν περί Πάτρης’, ας ξανασκεφτούμε ‘τοις κείνων ρήμασι πειθόμενοι’ το πώς διαχειριζόμαστε τις μνήμες.

Τιμή στους νέους και νέες του Πολυτεχνείου 73.

Ναύαρχος Ν.ΠΑΠΠΑΣ

Επίτιμος Αρχηγός ΓΕΝ

Κυβερνήτης του Α/Τ ΒΕΛΟΣ 73 "

-----------------------

Λαογραφικά

Κάνετε κλικ στα κείμενα!

Αναμνήσεις

Λένε ότι με τ' άψυχα δεν (πρέπει να) δένεσαι.
Μολύβια, παλιά ημερολόγια, χαλασμένα ρολόγια, η πρώτη Κόντακ φωτογραφική μηχανή..., ένα σπίτι σχεδόν άχρηστα πράγματα που γεμίζουν τη χαμηλά σοφίτα-πατάρι γιατί κάτι πάντα μ' εμποδίζει να τα κλείσω στην πλαστική σακκούλα 'εκκαθάρισης' παρά τις προτροπές της συζυγάτας.
Εγώ, να πάρει η ευχή, συνδέομαι. Νοσταλγώ το πρώτο μου ποδήλατο (την περιβόητη Κατίνα, με 'κόντρα' αντί για φρένα), το πρώτο μου αυτοκίνητο (Φιατάκι 126 Personal, 140.000 δραχμές το 1977 από το ΜΙΝΙΟΝ!), το Ελικόπτερο Αλουέτ που ερωτεύτηκα κυνηγώντας τα σύννεφα και τις κορφές των κυμάτων, τα καράβια που κυβέρνησα και τους μιλούσα και μου μιλούσαν.... Κάθε τι από τα άχρηστα στο πατάρι, οι παλιές αρβύλες, η κάσκα του πιλότου, ο ξεφτισμένος επενδύτης, η σπασμένη ομπρέλα, ο λούτρινος Σνούπυ, χίλια μύρια τσιμπράγκαλα, αρνούνται να ξεφτίσουν μέσα μου ώστε να τα αποχωριστώ.
Και τώρα, πώς να αποχωριστώ το Φιεστάκι μου. Στις 27 Μαρτίου 1984, ακριβώς στα 33 μου χρόνια, μ' έπεισε ο φίλος μου ο Γιώργος δείχνοντάς το μου στη βιτρίνα της Φορντ όπου δούλευε για τον αντιπρόσωπο πατέρα του. Μα, δεν έχω λεφτά, του είπα. Πάρ' το και φύγε τώρα, μου είπε. Και πλήρωνέ το με δόσεις.
Έτσι, με τα νάυλον στα καθίσματα, έσπευσα στον έρωτα της ζωής μου 'αναβαθμισμένος' και αναβαθμίσαμε και τη φρέσκια σχέση μας παρκαρισμένοι σε σκοτεινή μάντρα ενός γιαπιού (χρήσιμα τα νάυλον...)
600.000 χιλιόμετρα, χωρίς ποτέ να δυσανασχετήσει όταν το σκαρφαλώναμε στον Αρκουδίλα της Κέρκυρας, το γκαζώναμε στους αυτοκινητόδρομους της Ιταλίας και της Γερμανίας, το ταλαιπωρούσαμε στα χώματα της Πίνδου, το φορτώναμε σαν γαϊδούρι.

Μιά σπανίως ηλιόλουστη μέρα στη ...Βαυαρία!

Στάση για κατούρημα σε Γερμανικό αυτοκινητόδρομο
(από τις τουαλέτες και τους σκουπιδοτενεκέδες, ήταν βέβαιο ότι πολλοί Έλληνες πέρασαν εκείνη την ημέρα...)

Θυμάμαι τη μέρα του γάμου μας στη Θεσσαλονίκη (τη μέρα που πήραν φωτιά οι αποθήκες καυσίμων στο Καλοχώρι), 'χτίσαμε' τα δώρα, περάσαμε τις λαμπάδες σφηνωτές πάνω από τα κεφάλια μας, πήρε η συμβία κι ένα αμπαζούρ αγκαλιά και ξεκινήσαμε για την Αθήνα. 'Εξω από τη Θήβα οι καλοι βυτιοφορείς απεργούντες είχαν κλείσει την Εθνική και οι τροχονόμοι μας έβγαλαν στα χωράφια για να πάμε στα Βριλήσσια μέσω ...Ελευσίνας. Ντραγκαντρούγκ, λοιπόν, αυτοκίνητο, σερβίτσια, οι λαμπάδες στο κεφάλι μου, το αμπαζούρ να πηγαινοέρχεται στα γόνατα της συμβίας... Ευτυχώς φτάσαμε σώοι (και τα δώρα).
Και μετά ήρθε ο γιός. Και μετά η κόρη. Καθισματάκια, βραστήρας, πάνες, ρούχα, μπιμπερό, πάντα φορτωμένο, πάντα χαρούμενο.

Ακόμα και η φαλακρή γόησσα που διακρίνεται στην αγκαλιά της μάνας της το έχει πια οδηγήσει...

Πού να φανταζόταν ο γιός ότι θα το οδηγούσε κάποτε κι αυτός... Και πού να φανταζόταν ότι θα το ερωτευόταν κι αυτός... Τα δύο τελευταία χρόνια, 24 χρόνων αυτό 22 αυτός τώρα, ήταν αχώριστοι και το κόκκινο Φιεστάκι τον πηγαινοέφερνε στη Σίνδο για τις σπουδές του και (πιθανώς) σε σκοτεινά μέρη για να ...αναβαθμίσει κι αυτός τις σχέσεις του....

Ο μπόμπιρας, όταν δεν γκομένιζε αψηφώντας και τον σκύλο φρουρό της αντιπάλου, ονειρευόταν να οδηγήσει το Φιέστα. Τότε βολευόταν και μ' αυτό:

Τα κατάφερε όμως:

600.000 χιλιόμετρα μετά, κουρασμένο και ξεθωριασμένο άρχισε να λαχανιάζει στην ανηφόρα της Καρδίας, που και που το πιάνει βήχας, τα μισά βενζινάδικα δεν έχουν πια Σούπερ μολυβδένια, (κι όσα έχουν ο Θεός να την κάνει βενζίνη...) και οι Αλογοσκούφηδες απειλούν με αντικίνητρα. Ε, καιρός για συνταξιοδότηση.
Καιρός να πούμε αντίο στο Φιεστάκι μας με ένα μεγάλο ευχαριστώ για ό,τι πρόσφερε σε όλους μας. Θα μείνουν οι ανατολές που αντικρύσαμε μαζί, τα ηλιοβασιλέματα, οι χιονιάδες και οι νεροποντές, οι άκρες του κόσμου που γυρίσαμε, η ζεστασιά της εμπιστοσύνης...
Αναμνήσεις
Ευτυχώς που αυτές δεν ...συνταξιοδοτούνται....

Και το καινούργιο ήδη γράφει τις δικές του στα κακοτράχαλα.

Απουσία

Όπως απάντησα και σε φιλικό e-mail, η ...αραίωση της διαδικτυακής μου δραστηριότητας δεν οφείλεται μόνο στο ότι το ελληνικό διαδίκτυο τείνει να εξομοιωθεί με την ελληνική 'πραγματικότητα'... της τηλεοπτικής Ελληνικής Δημοκρατίας και στην συνεπακόλουθη καταθλιπτική τάση απομονωτισμού μου στα ενδοοικογενειακά χαρούμενα πράγματα.
Εξ άλλου μπαίνω και παρακολουθώ όλους τους παλιόφιλους -και όχι μόνο- και μ' αυτούς που έχω ανταλλάξει, εδώ και τρία χρόνια, έστω και μια ηλεκτρονική καλημέρα, νοιώθω πάντοτε κοντά, παρών ή απών. :-)
Υπάρχουν, όμως, και αντικειμενικοί λόγοι για την απουσία μου.
Πρώτον, η κόρη, φοιτήτρια πλέον, άρα συνεχώς στο σπίτι..., έχει 'καταλάβει' τον υπολογιστή μου για να κάνει chatting με διάφορους/ες απανταχού της γής και για να γράφει terrabytes μουσικής στο i-pod που έφερε ο πλούσιος θείος από την Αμερική (και τώρα δεν ξέρω αν είναι ...πλούσιος με τα κανόνια που βροντούν εκεί). Έχει τον δικό της αλλά περιμένει από τον 'πληροφοριακό' αδελφό της να εγκαταστήσει το ασύρματο δίκτυο που θα αντικαταστήσει το καλώδιο που κατεβαίνει τις σκάλες και απλώνεται στο σαλόνι (και ακούμε καθημερινά τα μύρια όσα από τη συζυγάτα και μητέρα) και συνδέει τον κομπιούτερ του γιού με τον δικό μου.
Δεύτερον, ο γιός, ασκώντας τα όσα μαθαίνει στη Σχολή του, κάνει κάθε μέρα φύλο και φτερό τον Υπολογιστή του, εγκαθιστά, απεγκαθιστά, ενημερώνει, γράφει και διαγράφει και κάθε τόσο σιχτιρίζει τη μπλέ οθόνη του κοκκαλωμένου μηχανήματος που αναρωτιέται γιατί πρέπει να λειτουργεί τρία και τέσσερα λειτουργικά συστήματα ταυτοχρόνως! Και, βεβαίως, σύμφωνα με τον αλάνθαστο νόμο του Μέρφι, όταν έχω όρεξη για γράψιμο, ΤΟΤΕ θέλει αυτός να κάνει format στον δίσκο του! Όταν μου περνάει η όρεξη, και οι τρείς υπολογιστές δουλεύουν ρολόι!
Τρίτον, μετά την επανίδρυση του Κράτους, το Γενικό Λογιστήριό του πήρε μπρός και χρειάστηκε μόνο τρία χρόνια για να υπολογίσει και μου καταβάλει κάτι αναδρομικούλια, οπότε μόλις τα πήραμε:
Η Κυρά μου και Κυρία μου θυμήθηκε ότι πρέπει να βάλουμε (να βάλω, δηλαδή) ράφια, συρτάρια, παπουτσοθήκες, να κάνουμε (να κάνω δηλαδή) όλα τα μερεμέτια που εκκρεμούν από την αγορά του σπιτιού προ οκταετίας), ν'αλλάξουμε κουρτίνες, να βάψουμε (να βάψω δηλαδή) κανένα δωμάτιο, ν' αλλάξουμε (ε, ν'αλλάξει δηλαδή) τα φυτά στις γλάστρες, τα πιάτα, τα ποτήρια, καινούργιο τρίφτη για το κεφαλοτύρι και να της βάζω κάπαρη στη σαλάτα της.
Ο γιός θυμήθηκε ότι πρέπει να εκατονταπλασιάσει τη RAM του υπολογιστή του, να αναβαθμίσει το hardware και το software με διάφορα περίεργα που μου λέει σε μια άγνωστη σε μένα γλώσσα.
Η κόρη θυμήθηκε ότι χρειάζεται μπιχλιμπίδια, καινούργιο κινητό, τσάντα για το Πανεπιστήμιο (μια και στο Γυμνάσιο/Λύκειο είναι ντροπή να έχεις τσάντα...) και καινούργια ρούχα για να πάει σε όλα τα πάρτυ που οργανώνουν μέρα παρά μέρα οι κομματικές νεολαίες στα Πανεπιστήμια.
Αλλά, επίσης, ακόμα και το Fiestaκι μου θυμήθηκε ότι κλείνει 25ετία και εκλιπαρεί διασωληνωμένο από τον κάθε μπαρμπα Μήτσο να ευθανατωθεί επιτέλους.
Βεβαίως, αν τα αναδρομικά έφταναν για όλα αυτά, θα έσπευδα να δώσω μερικά και στην ταλαίπωρη Τράπεζα που μου 'δωσε το στεγαστικό, το καταναλωτικό, το συμπληρωματικό, το ξανασυμπληρωματικό κ.ο.κ, μπας και ανακάμψει η εθνική μας οικονομία, είπα να κάνω κι ένα τάμα στη Μονή ..Βατοπαιδοίου (η ορθογραφία είναι ελεγμένη, ...με 'αι' και 'οι') που δυσκολεύεται τελευταίως μετά τα τόσα που έδωσε στους ταλανιζόμενους που είχαν από τρία ...στεγαστικά δάνεια ο καθένας, αλλά, δυστυχώς, δεν φτάνουν.

Όλον αυτόν τον καιρό, λοιπόν, έχω πιάσει ρολά, πινέλα, μπλακεντντέκερ κλπ και πού και πού, στα κλεφτά, μπαίνω και διαβάζω τους φίλους μου στην μπλογκόσφαιρα. Στα ενδιάμεσα, ταΐζω και τους καινούργιους μουσαφίρηδες στην αυλίτσα και προσπαθώ να τους κάνω φίλους γιατί μας προέκυψαν πολύ φοβισμένοι.























Μόλις, όμως, βρώ χρόνο, οφείλω ένα αποχαιρετισμό στο θρυλικό μου Fiestaκι. Το δουλεύω στο μυαλό μου και ελπίζω να τον καταθέσω σύντομα.